وبلاگ هیئت متوسلین بیجار

امشب مست شمیم گل یاسم

                           سراپا شور واحساسم

                                               سائل کوی عباسم  عباسم عباسم

به مرتضی نوردوعین آمد               امیر لشکر حسین آمد       ابوفاضل یا اباالفضل

دلها از روز ازل پابستش

                      جام ومی باده دستش

                                        بوسه علی روی دستش  روی دستش  روی دستش

امیر خطه وفا آمد             سقای دشت کربلا آمد                  ابوفاضل یا اباالفضل

اون که جمالش رشک دل ماهه

                            برا حسین پشت وپناهه

                                                 اون که یه تنه یه سپاهه  یه سپاهه یه سپاهه

مه تمام هر شب تاره           برای کربلا علمداره                  ابوفاضل یا اباالفضل

ی شکوه حماسه در سراپرده حیرت! ای زخم خورده نینوا! ای بانوی خورشیدهای دربند! ای زینب قهرمان! تو که خود، وسعتی به اندازه همه سوگ های آفرینش داشته ای، تو که خود دریای بی کران اشک را، ساحل بودی، چگونه باید بر تو سوگواری نمود که ما سوگواری را از تو یادگار داریم. تو که آواز سرخ کربلا را از حنجره بردباری ات، به گوش تاریخ رساندی و اگر این حنجره صبوری و آن نطق آتشین تو در کاخ یزیدیان نبود، داستان جان سوز آن ظهر عطشناک در کوچه های تاریخ به دست فراموشی سپرده می شد.

نیمه رجب، هجران غم انگیز احیاگر حماسه های جاوید کربلا، حضرت زینب (س) را به سوگ می نشینیم.
 
به دنیا آمده بود تا صبر را شرمنده کند، زینب (س) این اسطوره تاریخ را می گویم. آمده بود تا عشق را مبهوت لحظه های زلالش کند. آمده بود تا صدق و وفا را به جهانیان بیاموزد و متانت و وقار را به نمایش گذارد. آمده بود تا رسالت خود را به انجام برساند؛ مونس و یار برادر، سالار قافله حسینی و غم خوار اسیران باشد. آمده بود تا فریاد بلند مظلومان باشد؛ فریادی که پژواک آن هنوز هم از ورای تاریخ به گوش شنوای دل های حق جویان می رسد.

اسیران بر هودجی از خون نشسته بودند. با حسین آمده بودند و بی حسین بر می گشتند و سالار قافله، زینب بود؛ هر چند خمیده و شکسته دل، ولی به پاسداری از حقیقت ایستاده بود تا امتداد راه برادر باشد. وصیت برادر این بود که "زینبم، بعد از من مبادا روی بخراشی و گریبان بدری و جزع و فزع کنی." و زینب اکنون آرام چون شقایقی داغ دار با مصیبتی عظیم در دل همراه قافله شده بود.

زینب (علیهاالسلام) در خانه رفیع امامت رشد یافته، از لبان وحی علم آموخته، و در دامان کرامت پرورش یافته بود. او لباس پاکی و تقوا پوشیده بود و به آداب و اخلاق اسلامی مزین گشته بود. زینب (س) فصاحت و بلاغت را از علی، نجابت را از فاطمه، صبر و شکیبایی را از حسن و مظلومیت در عین ایستادگی را از حسین آموخته بود؛ او روح بلند و رضا بود.

حضرت زینب (س) در خضوع و خشوع و عبادت و بندگی، وارث پدر و مادر بود. او بیش تر شب ها را با عبادت و بندگی حضرت حق به صبح می رساند و همواره قرآن تلاوت می کرد. تهجد و شب زنده داری حضرت زینب (س) در طول حیات پربرکتش نشد؛ حتی در شب یازدهم محرم با آن همه رنج و خستگی و دیدن آن مصیبت های دلخراش هم به عبادت خدا پرداخت. حضرت سجاد (ع) می فرماید: " آن شب دیدم عمه ام بر سجاده نماز نشسته و مشغول عبادت است." و نیز از آن حضرت نقل شده که "عمه ام زینب با این همه مصیبت از کربلا تا شام، هیچ گاه نمازهای مستحبی را ترک نکرد" و نیز روایت می کنند: "چون امام حسین (ع) برای وداع با زینب (س) آمد، فرمود: خواهرم، مرا در نماز شب فراموش نکن."

زینب (علیهاالسلام) در ایام کودکی، با برادرش حسین (ع) انس و الفتی عجیب داشت و در کنار برادر، آرامش می یافت و دیده از دیدارش بر نمی بست و از حضور مبارکش دور نمی شد. روزی حضرت فاطمه (س) نزد پدر رفت و عرض کرد: "پدر جان، متعجبم از محبت فراوانی که میان زینب و حسین است. این دختر چنان است که بی دیدار حسین شکیبایی ندارد." رسول خدا (ص) چون این سخن بشنید، آه دردناکی از سینه برکشید و اشک دیده بر چهره روان کرد و فرمود: "ای روشنی چشم من، این دختر با حسین به کربلا خواهد رفت و به هزار گونه رنج و بلا گرفتار خواهد شد."

حضرت زینب (س) تنها 56 سال امانت الهی خویش را بر دوش کشید. نقل است که در اواخر عمر آن بانوی بزرگ، در مدینه منوره قحطی پیش آمد. عبدالله بن جعفر، همسر حضرت زینب (س) در شام مزرعه ای داشت و ناچار به اتفاق همسر خود در آن دیار رحل اقامت افکند. حضرت در آن سرزمین بیمار شد و در همان جا روح خود، این امانت الهی را به صاحبش باز گرداند و با جسمی خسته از فراز و نشیب زمان و رنجور از جور مردمان به دیار باقی شتافت.

چشمانش را گشود و برای آخرین بار به دورترین نقطه خیره شد. در این مدت حتی یک لحظه چهره برادر از نظرش دور نمانده بود. آتش اشتیاق بیش از پیش شعله کشید و یاد برادر تمام وجودش را پر کرده بود. لحظه وصال نزدیک بود. دوباره خیمه های آتش زده و سرهای بر نیزه، چشمانش را به دریایی از غم مبدل ساخت. زینب (س) پلک ها را روی هم گذاشت و زیر لب گفت: "السلام علیک یا ابا عبدالله" و به برادر پیوست.

عروج ملکوتی آن بانوی مکرمه بنا به قول مشهور در پانزدهم رجب سال 62 قمری رخ داد. اینک مزار شریفش، قبله عاشقان خاندان عصمت و طهارت در دمشق (سوریه) است.

فایل اول با حجم 824 KB  :   
فایل دوم با حجم 1.04 MB :   
فایل سوم با حجم 1.44 MB  : 

    يه خيابون بهشتي      اسمش بين الحرمين

                                  هر كجاش كه پا ميذاري        جا قدمهاي حسين

من زاده علی مرتضایم             من شاهباز ملک لا فتایم

فضل و شرف، همین بس از برایم          که خادمم به درگه حسینی

والله ان قطعتمو یمینی

خدمتگزار زاده بتولم          من باغبان گلشن رسولم

ز افسردگی گلشنش ملولم          دارم دل شکسته و غمینی

والله ان قطعتمو یمینی

سقای تشنگان بی پناهم          دشمن اگرچه گشته خار راهم

من یک تنه، حریف این سپاهم          انی احامی ابدا عن دینی

والله ان قطعتمو یمینی

استاده ام کنار آب لغزان          پایم بر آب و قلب من فروزان

درآب و آتشم چو شمع سوزان          سوزم ز خاطرات آتشینی

والله ان قطعتمو یمینی

یا رب مدد کن این فرس برانم          وین آب را به خیمه گه رسانم

دیگر چه غم، که بعد از آن نمانم          جانم فدای عشق نازنینی

والله ان قطعتمو یمینی

تنها، میان تیر دشمنانم          ای کاش نیزه ها خورد به جانم

در پیش کودکان خجل بمانم          ای تیر اگر به مشک من نشینی

والله ان قطعتمو یمینی

سقای تشنگان کربلایم          اگر چه شد بریده دستهایم

با مرکبم کنار خیمه آیم          تا حال زار من اخا ببینی

والله ان قطعتمو یمینی

در خاک و خون دلم از این غمین است          که از عطش لب تو آتشین است

دستم جدا فتاده بر زمین است          در فرق من عمود آهنینی

والله ان قطعتمو یمینی

انی احامی ابدا عن دینی